Knellende keuzes

We zijn als volwassenen geneigd om altijd te kiezen. Bewust of onbewust. We zijn misschien onderweg zelfs wel gaan geloven dat kiezen altijd moet. Dat een voorkeur ons definieert en dat geen voorkeur hebben verwarrend is.

Het begint vaak al wanneer we jong zijn. Wat is je lievelingsdier, je lievelingskleur, je favoriete eten? Het lijken logische, onschuldige vragen. Maar het impliceert dat het altijd het een of het ander is.

Ik heb het zelf altijd gek gevonden. Lievelingsdier? Die had ik toevallig wel, een panda. Maar een lievelingskleur? Dat hangt af van de dag, mijn humeur en de context. Lievelingsmuziek? Er is zoveel moois… waarom moet ik kiezen? En favoriete eten? Is dat zelfs een serieuze vraag?

Later kwamen de grotere vragen. Wat wil je worden? Wat zijn je hobby's? Waar wil je wonen? Voor mij ingewikkeld, want geen van die vragen heeft een eenduidig antwoord. Het is niet statisch.

Toch vinden we statische antwoorden op dynamische vragen. We vinden en creëren hokjes, en daarmee onze eigen grenzen. Want zo kan de wereld ons duiden, ons plaatsen, ons snappen.

Maar we beperken onszelf er ook mee. Want een keuze maken betekent ook iets uitsluiten. We bouwen een identiteit waar we in gaan geloven, naar gaan leven en waar we moeilijk vanaf komen. Terwijl we soms best wel voelen dat het niet meer klopt.

Want misschien voel je dat oude antwoorden niet meer passen, maar ben je nog zoekend naar nieuwe.
Misschien maak je jezelf kleiner dan je bent.
Misschien leef je in hokjes, die ooit veiligheid gaven, maar nu vooral spanning.

Welke keuzes knellen er bij jou?
En wil je jouw hokjes verder onderzoeken? Laat het weten, ik loop graag met je mee.