Mijn dochter (5) vulde vanavond haar eigen vriendenboekje in. Bij de vraag ''mijn gezin bestaat uit ...'' volgde direct het antwoord. En het was niet wat ik verwachtte.
''ππΆπ²π³π±π²'', zei ze.
En dat kwam binnen.
Want de afgelopen jaren waren niet eenvoudig. We zijn vanuit Suriname naar Nederland verhuisd, kregen drie kinderen in één jaar, er waren verhuizingen en baanwisselingen.
Er waren momenten van twijfel, zorgen en zoeken. Momenten waarop ik me afvroeg of ik het wel goed deed.
Maar blijkbaar doe ik iets goed.
Want als mijn dochter ons gezin omschrijft als liefde, dan is dat sterker geweest dan alle onzekerheden, uitdagingen en momenten waarop ik dacht dat ik tekortschoot.
Het is een bevestiging dat wat ik probeer mee te geven ook daadwerkelijk ergens landt.
Het is al mijn hele leven mijn basis: liefde. Het is het krachtigste dat er bestaat. Het is waarom ik nu doe wat ik doe.
Want ik werk vanuit de diepe overtuiging de kern van ons wezen liefde is. Ik werk vanuit liefde voor mensen. Liefde voor hun verhalen. En liefde voor hun potentie.
En misschien is dat wel mijn bijdrage aan de wereld. Niet nog meer moeten, harder werken of beter presteren. Maar mensen helpen herinneren aan wat er al is: liefde.
Liefde voor jouw eigen verhaal, jouw mogelijkheden en jouw leven.
ππΆπ²π³π±π² ππΌπΌπΏ ππΆπ² π·π² π―π²π»π.
Want daar begint het π