Een jong kind springt van een muurtje en vertrouwt erop dat het wordt opgevangen. Het luistert naar adviezen van volwassenen en volgt ouders vaak als vanzelfsprekend.
Als volwassenen zijn we dat diepe vertrouwen vaak kwijtgeraakt. En niet zonder reden. Ervaringen, teleurstellingen en onzekerheden zorgen ervoor dat we voorzichtiger worden. In omgang met anderen, maar vaak ook naar onszelf.
In mijn werk als coach, teamcoach en organisatieadviseur zie ik dat vertrouwen overal terugkomt.
Ik zie het in teams met collega's die moeite hebben elkaar aan te spreken of taken los te laten. Bij leidinggevenden die zoeken naar controle voordat ze een beslissing durven nemen. En bij professionals die blijven analyseren, overleggen of wachten op een akkoord 'van bovenaf', terwijl ze eigenlijk allang weten wat er nodig is.
We zoeken vaak naar zekerheid bij een ander, terwijl de echte vraag is: π©π²πΏππΏπΌππ π·π² π·π²ππ²πΉπ³?
Vertrouwen gaat namelijk niet alleen over de ander. Het gaat vooral over de relatie met jezelf. Niet blindelings alles volgen wat je voelt, maar jezelf zo goed leren kennen dat je weet wanneer je intuΓ―tie spreekt, wanneer angst aan het woord is en wanneer je lichaam je iets probeert te vertellen. Niet willen zijn zonder twijfel, maar kunnen zijn mΓ©t twijfel.
De vraag is daarom niet (alleen) of je anderen blind kunt vertrouwen. Maar of je jezelf goed genoeg kent om op jezelf te kunnen vertrouwen. Want hoe kun je vertrouwen bouwen met anderen, als je jezelf niet vertrouwt?
En stel je dan eens voor wat er kan veranderen in jouw team, jouw leiderschap en de organisatie als jij dat vertrouwen uitstraalt π
Blind vertrouwen
Vorige
Vorige
Mijn gezin bestaat uit⦠liefde.
Volgende
Volgende